ITEM METADATA RECORD
Title: New concepts in minimal-invasive caries removal and their compatibility with adhesive dentistry: Methodological issues and exploratory findings
Other Titles: Nieuwe concepten in minimaal-invasieve cariësverwijdering en hun compatibiliteit met zelfklevende tandheelkunde: Methodologische aspecten en bevindingen
Authors: De Almeida Neves Coutinho, Aline
Issue Date: 10-Sep-2010
Abstract: Bij het behandelen van een cariësletsel heeft de tandarts als doel om al het aangetaste tandweefsel te verwijderen, maar met behoud van zo veel mogelijk niet-aangetast weefsel. Hiervoor is tegenwoordig een veelvoud aan technieken beschikbaar. Bovendien moet het overblijvende substraat compatibel zijn met de materialen en meer bepaald de kleefmiddelen die gebruikt worden om de tand te herstellen.Het doel van deze studie was daarom om de hedendaagse cariësverwijderingsmethodes te evalueren op zowel efficiëntie als compatibiliteit met de benodigde adhesieve vultechniek. Hiervoor werd enerzijds met behulp van een niet-destructieve micro-CT techniek de cariësverwijderingsdoeltreffendheid (CVD) en het minimaal-invasieve potentieel (MIP) van de verschillende technieken bepaald. Anderzijds werd met behulp van een micro-treksterktetest (µTBS) het kleefvermogen van een ‘gouden-standaardÂ’ zelf-ets adhesief bepaald aan carieus dentine behandeld met de verschillende preparatietechnieken. In eerste instantie werden verschillende methodologische aspecten behandeld aangaande de verwerking van volledige tanden met micro-CT en de resulterende tri-dimensionele gegevens, zoals standaardisatie van de toestelparameters, de correctie van artefacten, digitale beeldverwerking/ segmentatie van tandstructuren en minerale dichtheidsbepaling. Anderzijds was ook een theoretische evaluatie nodig van de micro-treksterktetest. Omdat dit een mechanische test is die de sterkte bepaalt van een grensvlak, is deze zeer gevoelig voor de configuratie van de opstelling, vooral bij een moeilijk substraat als geprepareerd carieus dentine.Tijdens de methodologische fase van deze thesis, werd een volledig micro-CT protocol uitgewerkt voor de visualisatie en numerische analyse van tandweefsel. De meest optimale toestelparameters werden bepaald om een optimale verhouding te krijgen tussen signaalkwaliteit en fysisch beperkingen als scantijd en computercapaciteit. Micro-CT scans van hydroxyapatiet fantomen met gekende mineraaldichtheden toonden een lineair verband aan tussen de micro-CT grijswaarden en de mineraaldichtheid van glazuur en dentine. Bijgevolg kon, na de noodzakelijke calibraties, de mineraaldichtheid van tandweefsel zeer nauwkeurig en bij hoge resolutie bepaald worden op niet-destructieve wijze, wat een sine qua non is voor de 3D visualisatie van cariësletsels.Uit de theoretische beoordeling van de verschillende micro-treksterkte opstellingen met behulp van eindige elementenanalyse bleek een staafvormig testmonster de meest aangewezen vorm, omwille van de eenvoudige specimenpreparatie en de afwezigheid van spanningsconcentraties, eigen aan elke vorm van inkeping. Breuk ter hoogte van het grensvlak is bijgevolg direct gerelateerd aan de spanningsopbouw in dit vlak, en wordt veroorzaakt door spanningsconcentraties ter hoogte van de overgang tussen 2 materialen met verschillende fysische eigenschappen.In een volgend deel van deze doctoraatsthesis werden 9 cariësverwijderingsmethodes geëvalueerd. De carieuze tanden werden gescand met micro-CTvoor en napreparatie. Na 3D reconstructie werden continue parameters voor CVD en MIP bepaald. Nadien werd voor elke cariësverwijderingstechniek de micro-treksterkte van een gouden-standard twee-stappen zelf-ets adhesief (Clearfil SE Bond, Kuraray, Tokyo, Japan) bepaald. De grensvlakken tussen het geprepareerd dentine en het adhesief werden bovendien ook morfologisch gekarakteriseerd met behulp van standaard licht-microscopische technieken en thricrome Masson kleuring. Betreffende de doeltreffendheid van het gouden-standaard zelf-ets adhesief aan geprepareerd carieus dentine blijkt de hechtingscapaciteit over het algemeen een stuk lager te zijn dan aan intact dentine. De verschillende cariësverwijderingsmethodes ontlopen elkaar echter zeer weinig en hebben dus slechts een zeer beperkte rol op de uiteindelijke hechtcapaciteit.Cariësverwijdering met een Er:YAG laser met terugkoppeling via een cariës detectiesysteem (Kavo, Biberach, Duitsland) op basis van laser geinduceerde fluorescentie (LIF) om de cariësverwijdering gedeeltelijk te automatiseren, blijkt hoogst inefficiënt. Deze techniek resulteerde in de meeste veranderlijke CVD en MIP waardes. De specimens met de meeste residuele cariës, zowel als de specimens waar het meeste gezond weefsel was verwijderd, kwamen in deze groep voor. Bovendien bleek de hechting aan met de laser geprepareerd dentine ook gevoelig lager dan de andere cariësverwijderingstechnieken. Dit is mogelijks gerelateerd aan de dikke laag gedemineraliseerd en onbeschermd collageen ter hoogte van het grensvlak die geobserveerd werd bij licht-microscopische evaluatie. Deze ongunstige resultaten worden toegeschreven aan de onnauwkeurigheid van het terugkoppelingssysteem. Uit het onderzoek in deze thesis blijkt dat de LIF-waarden direct beïnvloed worden door de graad van dentineverkleuring. Overpreparatie is dan te wijten aan verkleurd en misschien inactief carieus weefsel, terwijl onderpreparatie vooral zal voorkomen in actieve, maar minder verkleurde letsels.Het gebruik van roterend instrumentarium resulteerde in een efficiëntere cariësverwijdering, behalve dan voor het CeraBur systeem. Cerabur en Cariex, een oscillerend systeem, bleken echter wel het minst invasief, maar hadden de neiging om vooral ter hoogte van de bodem van de kavitieit caries achter te laten. Tungsten-carbide boren anderzijds, zeker wanneer ze samen worden gebruikt met Caries Detector, resulteerde in overbehandeling. Hoewel licht-microscopisch verschillende hoeveelheden onbeschermd collageen werden geobserveerd voor de verschillende roterende verwijderingstechnieken, leek dit geen grote rol te spelen op het uiteindelijke kleefvermogen.De meeste chemo-mechanische cariës-verwijderingsmethodes blijken een uitstekend compromis tussen efficiënte cariësverwijdering en het nodige respect voor het intacte tandweefsel. Enkel indien ze gecombineerd worden met een plastic in plaats van een metalen instrument is de cariësverwijdering ondermaats en lijkt het overblijvend substraat ook niet receptief voor een zelf-ets adhesief. De overigemethodes waren niet enkel redelijk efficiënt, de hechting aan het dentine was ook duidelijk niet nadelig beïnvloed door de chemische/enzymatische behandeling. Voor Carisolv werden zelfs de hoogste treksterktes aan behandeld carieus dentine opgetekend, virtueel gelijk aan de hechtsterkte aan intact dentine. Ongeacht de preparatietechniek, blijft het raadzaam de kaviteitsranden tot in het intacte tandweefselweefsel uit te breiden. Voor de bodem van de kaviteit, zeker in de nabijheid van de tandzenuw, kunnen minimaal-invasieve methodes echter een duidelijke meerwaarde bieden.
Publication status: published
KU Leuven publication type: TH
Appears in Collections:Biomaterials - BIOMAT
Biomechanics Section

Files in This Item:

There are no files associated with this item.

Request a copy

 




All items in Lirias are protected by copyright, with all rights reserved.